 ตั้งแต่เด็ก ๆ ฉันมักจะดูรูปตัวเองสมัยเด็กอยู่บ่อย ๆ ที่บ้านของฉันมีอัลบัมรูปเต็มไปหมด หนึ่งในนั้นมีอัลบัมรูปของฉันอยู่หลายอัน นอกจากรูปฉันแล้วก็ยังมีรูปครอบครัว ถึงตอนนี้จะไม่มีอัลบัมรูปนั้น แต่ฉันก็จะดูรูปในโทรศัพท์ เพราะว่าสำหรับฉันรูปเป็นสิ่งที่สามารถเก็บความทรงจำได้
 ทุกครั้งที่ดูรูปสมัยแต่ก่อน จะนึกถึงความทรงจำตอนเป็นเด็ก หนึ่งในนั้นคือ ตอนประถมจู่ ๆ พี่สาวก็ถือกล้องมาแล้วบอกว่าจะถ่ายรูปให้ ตอนนั้นแม่แต่งตัวให้ฉัน ใส่กระโปรงน่ารัก ๆ แล้วถ่ายรูปกัน พี่สาวฉันถ่ายรูปฉันไปเยอะมาก ส่วนใหญ่มีแต่รูปที่ฉันทำท่าแปลก ๆ คงจะเป็นเหมือนกิจกรรมของสาว ๆ ในครอบครัว นอกจากนี้ มีรูปหนึ่งเป็นรูปของฉันกับแม่ ฉันจำได้แม่นเลย ตอนนั้นวัดใกล้บ้านจัดงานวัด ตอนนั้นมีคุณลุงที่ไม่รู้จักบอกว่าจะถ่ายรูปให้ แล้วถ่ายรูปฉันกับแม่ ถ่ายเสร็จก็เอารูปนั้นให้ฉันกับแม่ ตอนนั้น ฉันไม่รู้จักกล้องมาก่อน แล้วก็อายมาก ก็เลยจ้องคุณลุงคนนั้นไม่วางตา ทุกครั้งที่ดูรูปนี้ฉันมักจะคิดว่าอยากไปเที่ยวกับแม่อีกจัง นอกจากนี้ ตอนเด็ก ๆ ฉันมีไดอารี่แห่งความทรงจำ ในไดอารี่ฉันจะติดรูปที่ชอบเอาไว้ แล้วเขียนบรรยายใต้ภาพ พอได้อ่านและดูรูปในไดอารี่แล้ว ก็นึกถึงความทรงจำตอนนั้น และรู้สึกคิดถึงบรรยากาศ บทสนทนาตอนนั้น 
 บางคนอาจจะคิดว่า รูปภาพไม่มีเสียง ขยับไม่ได้ แต่เพราะว่ารูปไม่มีเสียง และขยับไม่ได้นี่แหละที่ยิ่งทำให้หวนนึกถึงความทรงจำต่าง ๆ ได้ เพราะว่าเพราะไม่มีเสียง ทำให้สามารถนึกถึงบรรยากาศ ความทรงจำ และบวกกับจินตนการทำให้สามารถนึกถึงความทรงจำดี ๆ ขึ้นมา 
 หากคุณมีอัลบัมรูปอยู่ ดูรูปพวกนั้น แล้วลองนึกถึงสถานการณ์ บรรยากาศตอนนั้นดู บางทีคุณอาจจะนึกถึงความทรงจำดี ๆ ได้เยอะก็ได้ 
