 ในการเขียนเรียงความเรื่องของขวัญในความครั้งก่อน ๆ ผมเขียนเกี่ยวกับเรื่องของกินเป็นส่วนใหญ่ แต่ครั้งนี้ผมจะเขียนเกี่ยวกับของขวัญที่ไม่ใช่สิ่งของบ้าง นั่นก็คือคำพูด ซึ่งเป็นคำพูดที่ซาบซึ้งอยู่ในใจ
 
 ผมไม่ค่อยได้รับของขวัญที่เป็นสิ่งของในวันเกิด แต่ถ้าเป็นข้อความอวยพร ผมได้รับมาเยอะมาก วันเกิดเมื่อปีที่แล้วก็ได้รับข้อความอวยพรจากหลายคนในโซเชียลมีเดีย รู้สึกขอบคุณมาก ๆ มีเพื่อนของผมคนหนึ่ง ส่งข้อความหนึ่งมาทางไลน์ ข้อความเขียนว่า “ขอบคุณที่เกิดมาเด้อ”  ผมไม่ได้จะหมายความว่าเพิ่งได้ยินคำนี้ครั้งแรก แต่คือแค่เพิ่งมีคนพูดคำนี้กับผมเป็นครั้งแรก ผมตกใจเมื่อเห็นเพื่อนใช้คำนี้ เพราะผมคิดว่าตัวเองไม่น่ามีค่าพอสำหรับคำนี้  หลังจากผมทำตัวไม่ถูกสักพัก ผมก็พิมพ์คำศัพท์นี้ส่งกลับให้เพื่อนด้วยเช่นกัน ผมคิดว่ามันเกิดจากการที่ผมรู้สึกว่า ถ้ามีคนใช้คำพูดแบบนี้กับเราขนาดนี้แล้ว เราก็ต้องรีบใช้คำพูดนั้นขอบคุณกลับเช่นกัน
 
 พอมีคนพูดคำนี้กับผม ผมก็รู้สึกมีความสุขอย่างมาก เป็นเพราะได้รับพลังในการใช้ชีวิตอยู่ต่อ เพียงแค่คิดถึงคำ ๆ นี้ ก็รู้สึกมีแรงใจฮึดสู้ต่อไป นอกจากนี้ เมื่อผมคิดถึงเรื่องที่เพื่อนส่งคำนี้มา เพลงที่ชื่อ "เกิด" ของป้านะกะจิมะ มิยุกิ  ก็ลอยมา เนื้อเพลงแน่นอนว่าต้องให้กำลังใจอยู่แล้ว เนื้อเพลงท่อนที่ผมชอบคือท่อน “อย่าลืมคิดถึงเรื่องที่เราได้เกิดมา เรื่องที่เราดำเนินชีวิตอยู่มา และเรื่องที่เรายังจำสิ่งดี ๆ ต่าง ๆ ได้ ” 

 ผมรู้สึกว่าคำคำนี้กินใจมาก แต่ว่า ผมก็ไม่กล้าจะพูดคำนี้กับใคร ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่ถึงกระนั้น ผมก็อยากให้ทุกคนได้รู้สึกตัวตลอดว่าการที่ตนเองมีชีวิตอยู่นั้นมีความหมายแน่นอน