ฉันมีเพื่อนคนญี่ปุ่น บ้านเกิดของเขาคือโตเกียว เราได้เจอกันครั้งแรกเมื่อสามปีก่อน เขามาโรงเรียนของฉันในงานแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมในฐานะนักเรียนแลกเปลี่ยนชาวญี่ปุ่น เราได้คุยกันในหลายๆเรื่อง และก่อนที่เขาจะกลับประเทศญี่ปุ่นฉันได้บอกความฝันที่อยากให้เป็นจริงของฉันให้เขาฟัง นั่นคือ การไปประเทศญี่ปุ่น สำหรับคนทั่วไปแล้วการไปต่างประเทศอาจไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไรนักแต่สำหรับครอบครัวของฉันมันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย นั่นเพราะว่าฉันไม่มีเงิน แต่ในตอนนั้นก็ได้มีโปรแกรมไปแลกเปลี่ยนที่ประเทศญี่ปุ่นสำหรับคนที่ไม่เคยไปต่างประเทศมาก่อน แต่ก่อนที่จะได้ไปแลกเปลี่ยนจะต้องผ่านรอบคัดเลือกถึงสองครั้ง ถึงฉันจะสมัครไปแล้วแต่ฉันไม่มีความมั่นใจและไม่รู้ว่าตนเองจะสามารถสอบผ่านรอบคัดเลือกไปได้หรือไม่นั่นจึงทำให้ฉันทุกข์ใจเป็นอย่างมาก หลังจากนั้นเขาก็กลับประเทศไปโดยสวัสดิภาพ หลังจากเวลาผ่านไปสองอาทิตย์ ได้มีจดหมายจากโตเกียวของเขาส่งมาถึงฉัน เขาได้ให้กำลังใจฉัน เขาได้เขียนไว้ว่า ฉันเชื่อว่าสักวันหนึ่งเราอาจได้พบกันอีกครั้ง จนกว่าจะประกาศผลก็พยายามเข้านะ ฉันเชื่อว่าถ้าเป็นเธอล่ะก็ทำได้อย่างแน่นอน หลังจากนั้นฉันได้พยายามอย่างสุดความสามารถ ในท้ายที่สุดไม่ว่าผลจะออกมาเป็นอย่างไรฉันก็จะพยายามเพื่อที่ตนเองจะได้ไม่เสียใจในภายหลัง ในท้ายที่สุดฉันก็ผ่านรอบคัดเลือกไปได้ด้วยกำลังใจจากเขา ตัวฉันที่ไร้ซึ่งความมั่นใจในตัวเองสามารถกลับมาพยายามใหม่ได้อีกครั้งหนึ่ง ใช่แล้ว ของสำคัญของฉันคือจดหมายของเขา ถึงตอนนี้ฉันยังเก็บจดหมายของเขาไว้อย่างดี ถึงจะไม่มีราคาอะไรก็ตาม แต่จดหมายนั้นมีคุณค่าทางจิตใจสำหรับฉัน เขาได้สอนฉันว่า จดหมายไม่ใช่เพียงตัวอักษรแต่สามารถสื่อสารความรู้สึก และ คำภายในใจได้ 