     ก่อนอื่นเลยคือฉันเป็นคนไม่ค่อยชอบถ่ายรูปกับวิดีโอค่ะ กับรูปถ่ายก็มักจะคิดอยู่เสมอทุกครั้งหลังถ่ายว่าทั้งๆ ที่ตอนมองด้วยตามันก็สวยแท้ๆ แต่ทำไมถึงทำผลลัพธ์ให้เป็นไปตามที่คิดไม่ได้กันนะ ส่วนวิดีโอจะมีจุดเด่นที่สามารถเซฟเป็นภาพเคลื่อนไหวกับเสียงได้ใช่ไหมคะ แต่ฉันดันไม่ชอบเสียงของตัวเองที่ออกมาจากวิดีโอเลย นั่นเพราะว่าไม่เหมือนเสียงของตัวเองที่ได้ยินอยู่ทุกวันเลยสักนิด หรือก็คือฉันไม่อยากเลือกทางไหนสักทางเลยค่ะ แต่ว่าในกรณีที่ถ้าจำเป็นต้องเลือกจริงๆ ฉันขอเลือกวิดีโอค่ะ
     ถ้าถามว่าทำไม จริงอยู่ที่ว่าฉันไม่ชอบเสียงของตัวเองเลย แต่ว่าตอนที่ไม่ได้เจอใครสักคนเป็นเวลานานหรือตอนที่เจอไม่ได้แล้ว การเก็บความทรงจำด้วยวิดีโอฉันคิดว่าเป็นวิธีที่สามารถช่วยได้มากเลยค่ะ หน้าตาและท่าทางสองอย่างนี้สามารถบอกได้จากภาพถ่ายเหมือนกันค่ะ และไม่ใช่สิ่งที่ลืมได้ง่าย เพียงแต่ว่าสิ่งที่ภาพถ่ายไม่สามารถทำได้คือการหลงเหลือเสียงเอาไว้ค่ะ ถ้าลองเปรียบเทียบดูกับใบหน้า เสียงจะเป็นสิ่งที่แตกต่างออกไป เมื่อลืมไปแล้ว การจะพยายามนึกให้ออกอีกครั้งคงจะเป็นเรื่องยากใช่ไหมคะ โดยเฉพาะตอนที่ลืมเสียงของคนที่เจอกันไม่ได้อีกแล้ว นั่นคงจะเป็นเรื่องที่น่าเศร้ามากๆ แน่ๆ ค่ะ แต่วิดีโอสามารถบันทึกได้ทั้งใบหน้าและเสียง เพราะฉะนั้นเพื่อไม่ให้ฉันหลงลืมทั้งสองอย่างของคนสำคัญ ไม่ว่าจะเป็นครอบครัว เพื่อนฝูง น้องหมาที่บ้าน ก็เลยเลือกวิดีโอค่ะ