พอทราบว่าจะได้เขียนเรียงความเกี่ยวกับหัวขัอ คิดว่าเก็บความทรงจำด้วยอะไรดีกว่ากันระหว่างภาพถ่ายกับวิดีโอ ก็กล่าวตามตรงว่าคิดมากอยู่เล็กน้อยเนื่องด้วยไม่รู้ว่าจะเขียนให้แตกต่างจากเรียงความเมื่อครั้งก่อนอย่างไรดี พอลองไปปรึกษาเพื่อนดูเพราะคิดอย่างไรก็คิดไม่ออก เพื่อนก็แนะนำมาว่า "ลองเขียนอะไรที่ค้านกับทุำอย่างในเรียงความครั้งที่แล้วดูไหม" ฉันรู้สึกว่ามันน่าสนใจดี อีกทั้งอาจจะได้พบกับมุมมองใหม่ ๆ ด้วย จึงถือโอกาสลองใช้วิธีนั้นผ่านเรียงความในครั้งนี้ดู

ข้อแตกต่างที่ใหญ่ที่สุดระหว่างภาพถ่ายกับวิดีโอคือ "การเล่นซ้ำ" ถึงฉันจะอยู่ฝั่งภาพถ่าย แต้ก็ยอมรับความจริงว่าภาพถ่ายนั้นขยับไม่ได้และเล่นซ้ำไม่ได้ ในกรณีของวิดีโอนั้นจะเล่นซ้ำได้ อีกทั้งยังมีเสียงบันทึกเก็บไว้อยู่ด้วย ทำให้เป็นข้อดีของวิดีโอ ฉันที่ชอบภาพถ่ายมากกว่ามองว่า "การที่ภาพถ่ายมันขยับไม่ได้นี่แหละ ที่ทำให้เราได้ลิ้มรสความทรงจำที่กลั่นกลองออกมาจากจินตนาการของตัวเอง" ถึงกระนั้นแล้วต่อให้จินตนาการของเราจะเลิศล้ำถึงเพียงใด หากความสามารถในการจดจำมีไม่มากพอ ก็เป็นไปได้ว่าความทรงจำเหล่านั้นจะเลือนลางไปตามกาลเวลา หากเป็นวิดีโอละก็ต่อให้เวลาจะผ่านไป ตราบเท่าที่ข้อมูลยังหลงเหลืออยู่ ก็จะสามารถเล่นซ้ำได้ว่าใครทำอะไรอยู่ที่ไหน พูดว่าอะไรกันบ้าง

พอได้ปรับเปลี่ยนมุมมองดูก็เข้าใจถึงข้อดีของวิดีโอขึ้นมา ทั้งภาพถ่ายและวิดีโอต่างก็มีจุดแข็งเป็นของตัวเอง ดังนั้นมาเลือกใช้วิธีที่ชอบเพื่อบันทึกความทรงจำอย่างสนุกสนานกันเถอะ