ทุกคนคงรู้อยู่แล้วใช่ไหมคะว่าความจำของมนุษย์มรขีดจำกัด มันเป็นเรื่องปกติอยู่แล้วที่เราจะไม่สามารถจำทุกอย่างที่เกิดขึ้นตั้งแต่เราเกิดจนถึงปัจจุบันนี้ สมองของเราต่างจากเครื่องจักรที่ไม่สามารถเก็บทุกอย่างเอาไว้ได้ ถ้าเป้นเครื่องจักรไม่ว่านานสักแค่ไหนก็สามารถบันทุกสิ่งต่าง ๆ ไว้ได้ เพราะฉะนั้นแล้วมนุษย์เราจึงใช้เครื่องจักรในการบันทึกสิ่งที่เราอยากเก็บไว้เป็นความทรงจำ เช่นตอนไปเที่ยวก็ใช้โทรศัพท์มือถือในการถ่ายภาพสถานที่และสิ่งของต่าง ๆ ตอนดูคอนเสิร์ตก็ถ่ายวีดีโอตอนศิลปินที่ชอบกำลังแสดง แต่ว่าเราไม่สามารถตัดสินได้อย่างเด็ดขาดว่ารูปหรือวีดีโอสิ่งไหนดีกว่ากัน ถ้าเป็นภาพถ่ายก็สามารถเก็บภาพ ณ ช่วงเวลานั้น ๆ ไว้ได้ ในทางกลับกัน ถ้าเป็นวีดีโอก็สามารถถ่ย เสียง การเคลื่อนไหวเก็บไว้ได้　แต่ว่าก็ไม่ได้หมายความว่าวีดีโอจะดีกว่า มีหลายครั้งที่เราไม่จำเป็นต้องถ่ายเป็นวีดีโอเก็บไว้ เช่น ตอนที่เราไปเดินดูพิพิธภัณฑ์ เราจะถ่ายรูปของที่จัดแสดง ถ้าเราถ่ายเป็นวีดีโอตอนที่เราอยากกลับมาอ่านคำอธิบายของของจัดแสดงเราก็ไม่สามารถอ่านมันได้ชัด ในทางกลับกันตอนที่เราไปงานแสดงสด เราอยากจะเก็บเสียงของนักร้องและบรรยากาศรอบข้างเอาไว้ ในกรณีเช่นนี้การถ่ายวีดีโอก็เป็นสิ่งที่ดีกว่า กล่าวโดยสรุปคือ หากเราต้องการเก็บความทรงจำไว้ ไม่ว่าจะเป็นการถ่ายรูปหรือถ่ายวีดีโอ ก็ขึ้นอยู่กับสถานการณ์ แต่ทว่าการถ่ายรูปหรือการถ่ายวีดีโอไม่ได้เป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดในการเก็บบันทึกความทรงจำ สิ่งที่สำคัญคือการดื่มด่ำไปกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเรา สิ่งที่เกิดขึ้น ณ ตอนนั้น ไม่สามารถย้อนกลับมาได้อีก ถ้าเราให้ความสนใจกับการถ่านรูปหรือถ่ายวีดีโอมากไป พอรู้ตัวอีกทีช่วงเวลานั้นก็ผ่านไปแล้ว เราควรให้ความสำคัญกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าและเพลิดเพลินไปกับมัน รูปภาพหรือวีดีโอเป็นสิ่งที่ช่วยเก็บช่วงเวลาเหล่านั้นไว้เท่านั้น