ทำไมถึงยังคงตั้งตารอคอยให้วันพรุ่งนี้มาถึง จะมีเรื่องที่น่าสนุกเกิดขึ้นจริงๆหรอ สถานการณ์ในปัจจุบันไม่ทำให้รู้สึกเบื่อเลยงั้นจริงๆหรือ อย่างเช่น พวกสถานการณ์การแพร่ระบาดของโคโรน่าไวรัสหรือความเครียดจากข้อสอบ เป็นต้น สถานการณ์เหล่านี้ทำให้ฉันค่อยๆรู้สึกเบื่อเพิ่มขึ้นมาเรื่อยๆ แล้วคิดไปอยู่หลายครั้งว่าถ้าเราอยากมีชีวิตที่น่าสนุก ควรจะต้องทำอย่างไรดีนะ แต่พยายามคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก
มีอยู่วันหนึ่ง ฉันได้รับข้อความจากไลน์กลุ่มที่มีเนื้อหาว่า จะมีการจัดค่ายภาษาญี่ปุ่นวันที่หกถึงวันที่แปดในเดือนตุลาคม เป็นค่ายที่จัดขึ้นเพื่อนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายที่กำลังศึกษาภาษาญี่ปุ่นอยู่ และจะมีการกิจกรรมที่หลากหลายอีกด้วย ทั้งนี้หากใครอยากเป็นสตาฟของค่ายนี้ ก็สมัครมาที่ตรงนี้ได้เลย พอฉันอ่านข้อความนี้แล้ว ก็รู้สึกอย่างเป็นสตาฟค่ายนี้อย่างบอกไม่ถูก อาจจะเป็นเพราะชีวิตตอนนั้นมันแสนจะจืดชืด อีกทั้งยังต้องการเงินด้วย
หลังจากนั้น　พอฉันเป็นสตาฟ ก็ได้ประชุมกับสตาฟคนอื่นๆ แล้วก็ได้เตรียมจัดค่ายเป็นระยะเวลาทั้งสิ้นประมาณสองเดือน ทั้งเตรียมเนื้อหาภาษาญี่ปุ่น คิดกิจกรรมต่างๆ ในช่วงเวลานั้น ทั้งต้องตั้งใจเรียนแล้วก็จัดเตรียมค่ายไปด้วย ทำให้เหนื่อยเป็นอย่างมาก แต่ก็ยังคงรู้สึกสนุก คงเพราะว่ามันเป็นประสบการณ์ใหม่ๆ
วันของค่ายภาษาญี่ปุ่นก็มาถึง ในวันแรกก็ได้ไปทะเล จากนั้นก็ได้พบปะกับเหล่านักเรียนและได้พูดคุยกับนักเรียนเหล่านั้น ส่วนวันถัดมาก็มีกิจกรรมอยู่หลายอย่าง ในตอนเช้าก็ได้ฟังเพลงแล้วก็เต้น ถัดมาก็ได้เล่นกับนักเรียนที่สระว่ายน้ำซึ่งที่สระว่ายน้ำก็มีอีเวนท์อยู่เยอะอีกด้วย วันสุดท้ายก็ได้พูดคุยกับนักเรียนเพียงเล็กน้อยแล้วก็ลากัน จากนั้นฉันก็กลับมหาวิทยาลัย สำหรับเราแล้ว ค่ายนี้ให้ประสบการณ์ที่ดีมากๆ ได้เรียนรู้ในหลายๆเรื่อง อีกทั้งยังได้เพื่อนใหม่อีกด้วย 
ดังนั้นความรู้สึกที่น่าเบื่อของเรามันก็ได้หายไป ความรู้สึกมันเปี่ยมล้นในใจ เป็นความทรงจำที่จะไม่มีวันลืม ค่ายนี้ราวกับเป็นของขวัญสิ้นปีสำหรับฉัน