     อรุณสวัสดิ์ครับ ผู้อ่านทุกท่าน ถ้าทุกท่านมีความสนใจในเรื่องของหนังหรือวรรณกรรมแล้วล่ะก็ วันนี้ผมอยากจะแนะนำบุคคลที่มีชื่อเสียงคนหนึ่งจากแดนปลาดิบให้ทุกท่านได้ฟังครับ เขาคนนั้นเป็นนักประพันธ์ผู้มีชื่อเสียง ชื่อของเขาคือ "อะคุตากาวะ ริวโนะสุเกะ" ครับ
      ผมเป็นคนชอบอ่านนิยายมาตั้งแต่สมัยมัธยมปลาย ถึงจะบอกว่า "นิยาย" ก็เถอะ แต่นิยายที่ผมชอบอ่านส่วนใหญ่แล้วเป็นนิยายญี่ปุ่นทั้งนั้น นี่เป็นหนึ่งในเหตุผลที่ว่าทำไมผมถึงอยากเข้าเรียนในเอกภาษาญี่ปุ่น ในตอนแรกผมก็อ่านนิยายร่วมสมัยนี่แหละครับ แต่วันหนึ่งผมก็ได้รู้จักกับนักประพันธ์ยุคคลาสสิคของญี่ปุ่นมากหน้าหลายตาจากการได้ดูอนิเมะเรื่องหนึ่ง และหลังจากนั้นผมก็อยากจะรู้จักเรื่องของพวกเขาแต่ละคนมากขึ้น ในจำนวนนักประพันธ์ทั้งหมดเหล่านั้น คนที่ผมชื่นชอบที่สุดเห็นจะเป็นนักประพันธ์ที่ชื่อว่า "อะคุตากาวะ" 
     อะคุตากาวะ ริวโนะสึเกะ คือนักประพันธ์ในยุคสมัยใหม่ของญี่ปุ่น(หรือราว ๆ ยุคเมจิ) นอกจากนั้นยังเป็นลูกศิษย์ของนักประพันธ์ผู้ยิ่งใหญ่ของญี่ปุ่นที่มีชื่อว่า "นัตสึเมะ โซเซกิ" ตลอดช่วงชีวิตของอะคุตากาวะนั้น เขาได้คลอดผลงานเขียนออกมานับไม่ถ้วน ยกตัวอย่างเช่น ผลงานที่ได้รับการชื่นชมจากผู้เป็นอาจารย์อย่างนัตสึเมะ โซเซะกิ อย่างเช่นเรื่องสั้นชื่อ "จมูก", ผลงานที่ผู้คนทั่วโลกรู้จักกันเป็นอย่างดีอย่างเรื่อง "ราโชมอน" หรือไม่ว่าจะเป็นผลงานที่ผู้กำลังชื่อดังอย่าง "คุโรซาวะ" ได้รับแรงบันดาลใจและได้ถูกสร้างเป็นภาพยนตร์อย่างเรื่อง "ในป่าละเมาะ" ทั้งหมดนี้เป็นผลงานชิ้นโบแดงของอะคุตากาวะ "ราโชมอน"และ"ในป่าละเมาะนั้น" ส่วนใหญ่แล้วจะถูกคนทั่วโลกรู้จักในฐานะหนังของคุโรซาวะ แต่ว่าผมชอบทางฝั่งงานเขียนของอะคุตากาวะมากกว่า เพราะว่าอะคุตากาวะนำเอาเรื่องเล่านิทานคำสอนโบราณของญี่ปุ่น มาสร้างสรรค์ผลงานชิ้นใหม่ของตนเองได้อย่างชาญฉลาด ดังนั้นผมเลยคิดว่างานเขียนของเขามีเอกลักษณ์มาก ๆ 
     แต่อย่างไรก็ตาม นิยายที่ผมได้กล่าวไปข้างต้นนั้นเป็นนิยายในช่วงแรกของอะคุตากาวะ แต่งานเขียนของเขาที่ผมชอบที่สุดเห็นจะเป็นนิยายใน "ช่วงสุดท้าย" ของเขา ผมคิดว่าผลงานในช่วงนี้ของอะคุตากาวะนั้นมีกลิ่นอายที่ไม่เหมือนนิยายในช่วงอื่น ๆ ผลงานช่วงสุดท้ายของเขาที่ผมชอบมากที่สุดคือ "เฟือง" ครับ ถ้าจะให้พูดกันตามตรง ผมไม่ค่อยเข้าใจเนื้อหาของวรรณกรรมดังกล่าวมากเท่าไหร่นัก แต่สิ่งที่ผมรู้และเข้าใจได้อย่างแน่ชัดนั้นมีอยู่ 2 เรื่อง นั่นคือ ความทรมานของอะคุตากาวะและความทุกข์ทรมานของการเป็นนักเขียน
     ถ้าทุกคนมีเวลาล่ะก็ กรุณาลองอ่านนิยายของนักเขียนที่ผมโปรดปรานที่สุดอย่างอะคุตากาว่าดูนะครับ!