   ไม่ว่าใครก็น่าจะมีศิลปินหรือดารานักแสดงที่ชอบอยู่ ฉันก็มีเหมือนกัน สำหรับฉันศิลปินที่ฉันชอบคือวงไอดอลเกิร์ลกรุ๊ปวงหนึ่งจากประเทศเกาหลีและแน่นอนว่าฉันก็ต้องอยากไปดูคอนเสิร์ตของพวกเขาสักครั้งนึง ดังนั้นแล้วพอพูดถึงของขวัญที่ทำให้ฉันดีใจที่สุดเลยทำให้ฉันนึกถึงตอนที่ได้รับตั๋วคอนเสิร์ตของไอดอลวงนี้จากพ่อเป็นของขวัญที่สอบเข้ามหาลัยได้
   เมื่อสองปีก่อน พอรู้ว่าวงไอดอลที่ตัวเองชอบจะมาจัดคอนเสิร์ตที่เมืองไทยฉันก็อยากไปมากและตั้งตารอให้วันนั้นมาถึง ฉันตั้งใจว่าจะเก็บเงินทุกวันเพื่อซื้อบัตรคอนเสิร์ตนี้ให้ได้ แต่เมื่อถึงวันที่บัตรเริ่มขายฉันก็ยังเก็บเงินไม่พอ ถึงแม้จะตั้งใจเก็บเงินต่อไปเรื่อยๆ จนกว่าจะถึงวันขายบัตรวันสุดท้าย แต่เมื่อเห็นภาพของบัตรคอนเสิร์ตที่ค่อยๆ ขายหมดลงเรื่อยๆ ทุกวันก็ทำให้ฉันยอมแพ้และตัดใจจากการไปคอนเสิร์ตนี้ แต่หลังจากนั้น 1 เดือน มีอยู่วันหนึ่งพ่อของฉันนำซองจดหมายสีน้ำตาลมาให้ พอเปิดดูก็พบว่าข้างในเป็นบัตรคอนเสิร์ตที่ฉันอยากไป เมื่อถามพ่อว่าทำไมถึงซื้อมาให้พ่อได้ตอบฉันว่า "เพราะเห็นว่าลูกดูอยากไปมากๆ ก็เลยซื้อมาให้เป็นของขวัญที่สอบเข้ามหาวิทยาลัยได้" พอได้ยินแบบนั้นฉันก็ดีใจมาก เพราะปกติแล้วพ่อไม่ใช่คนที่มักจะแสดงความรักหรือซื้อของขวัญให้มากนัก
   ในวันคอนเสิร์ตถึงแม้ฉันจะไปคนเดียว แต่ก็ไม่ได้รู้สึกเหงาเลย ช่วงเวลาที่คอนเสิร์ตเริ่มต้นฉันได้เจอไอดอลที่อยากเจอมานาน ได้ฟังการแสดงดนตรีสดทั้งหมดนี้เป็นช่วงเวลาที่เหมือนฝันและทำให้ฉันรู้สึกมีความสุขมาก ตอนขากลับพ่อมารับฉันกลับบ้านด้วยรอยยิ้ม เห็นแบบนั้นฉันก็คิดขึ้นมาว่าถ้าลูกมีความสุข คนเป็นพ่อก็คงจะมีความสุขตามไปด้วย
   เรื่องราวทั้งหมดนี้ทำให้เมื่อมีใครสักคนพูดถึงของขวัญก็จะทำให้ฉันนึกถึงเรื่องที่บัตรคอนเสิร์ตที่พ่อซื้อให้ตลอด บัตรคอนเสิร์ตใบนั้นไม่ใช่แค่สิ่งของธรรมดา แต่มันเป็นของขวัญที่ทำให้ฉันรู้สึกถึงความรักและความใจดีของพ่อ ดังนั้นมันจึงเป็นของที่มีมูลค่าทางจิตใจมาก ความทรงจำในตอนนั้นจึงเป็นความทรงจำที่มีค่าที่ฉันจะไม่มีวันลืม