คนเรามีวิธีการอยู่มากมายในการบันทึกภาพทิวทัศน์ที่น่าประทับใจ ผู้คนอันเป็นที่รัก และช่วงเวลาแห่งความสุขให้คงอยู่ไว้ในความทรงจำไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าไหร่ มีทั้งคนที่ถ่ายรูปมาทำเป็นอัลบัม และคนที่ถ่ายวิดีโอมาอัพโหลดลงอินเตอร์เน็ต ตัวอย่างเช่นเพื่อนสนิทของฉันที่ชอบถ่ายวิดีโอเวลาเพื่อน ๆ กำลังเล่นสนุกกันอยู่เป็นต้น จริงอยู่ที่มันสนุก แล้วฉันเองก็เต็มใจให้เขาถ่ายวิดีโอ แต่ถ้าเป็นฉันก็ชอบการถ่ายรูปมากกว่าการถ่ายวิดีโออยู่ดี นั่นเป็นเพราะถึงแม้จะมองรูปถ่ายใบเดิม แต่ก็ไม่ใช่ว่าทุกครั้งจะนึกถึงเรื่องเดียวกันเสมอไปนั่นเองค่ะ

ในวิดีโอนั้นมีทั้งผู้คนที่ขยับไปมา เสียงพูดคุยและเสียงของสิ่งต่าง ๆ โดยรอบ ซึ่งฉันมองว่าสภาพแวดล้อมแบบนั้นจะมารบกวนความทรงจำของเรา ดังนั้นแล้วภาพถ่ายที่ไม่มีทั้งเสียงและการเคลื่อนไหวจึงเสริมสร้างจินตนาการได้ดีกว่าสำหรับฉัน ตัวอย่างเช่นเวลาที่มองภาพที่ถ่ายเมื่อวานในพิธีจบการศึกษา เราก็อาจจะรู้สึกว่า "ดีจังนะ" หรือ "สนุกดีนะ" ซึ่งเป็นเพียงความรู้สึกที่ยังสดใหม่อยู่ แต่หากเรามีอายุมากขึ้น เติบโตเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นแล้ว พอกลับมามองภาพถ่ายนั้นอีกครั้งก็อาจจะนึกถึงบางสิ่งที่หลบซ่อนอยู่ภายในใจมาหลายปีได้ก็เป็นได้ และฉันเชื่อว่านั่นคือประสบการณ์แสนสำคัญอันหาไม่ได้จากวิดีโอค่ะ

ดังนั้นสำหรับฉันแล้ว เวลาที่อยากเก็บอะไรไว้ในความทรงจำ การถ่ายภาพจะเป็นตัวเลือกที่ดีกว่าค่ะ