 ถ้าพูดถึงคำว่า "ของขวัญ" แล้วล่ะก็ ทุกคนคงจะคิดถึงของขวัญที่เป็นสิ่งของกันแน่ ๆ แต่ทว่าสำหรับผู้ที่ต้องผ่านประสบการ์ณรักทางไกลเกือบ 4 ปีเหมือนฉันแล้ว ฉันรู้สึกว่ามันกลับไม่ใช่แบบนั้นเลย 
 ฉันมีแฟนที่คบกันมาตั้งแต่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 แต่เพราะอยู่คนละจังหวัด ทำให้ฉันและแฟนตัดสินใจว่าจะเริ่มความสัมพันธ์แบบรักทางไกลกัน ก่อนวันเกิดอายุ 19 ปีของฉัน แฟนของฉันได้ถามว่า "มีของขวัญที่อยากได้ไหม" เพื่อจะเตรียมซื้อของขวัญให้ ถ้าเป็นปกติฉันก็คงจะคิดถึงชุดใหม่หรือของใช้คู่กันสำหรับคู่รัก แต่พอคิดไปคิดมาก็เกิดความรู้สึกไม่อยากได้อะไรเลยขึ้นมาในใจ น่าแปลกที่ยิ่งคิดมากขึ้นไปเท่าไหร่ ในใจก็เกิดความรู้สึกเหงาแปลก ๆ ขึ้นมา แต่หลังจากคิดอยู่นาน ในที่สุดฉันก็ได้เข้าใจ ตั้งแต่ที่คบกันมาฉันและแฟนยังไม่มีโอกาสได้ไปเที่ยว ไปทำอะไรต่าง ๆ ด้วยกันเหมือนคู่รักคู่อื่นเลย พอไม่ได้ใช้ชีวิตด้วยกันนานวันเข้า ในใจก็เริ่มรู้สึกกังวลในความสัมพันธ์ขึ้นมาว่าเราจะสามารถประคองความสัมพันธ์นี้ไปได้จริง ๆ เหรอ หลังจากนั้นฉันก็ได้ลองปรึกษาเรื่องนี้กับแฟนจนสุดท้ายก็ได้คำตอบจากแฟนว่า "งั้นเราลองไปเที่ยวด้วยกันซักครั้งไหม" กลับมา หลังจากได้ลองไปเที่ยว ไปทำอะไรต่าง ๆ ด้วยกัน ฉันก็ได้เข้าใจสิ่งสำคัญอย่างหนึ่ง จริง ๆ แล้วของขวัญที่ว่าไม่จำเป็นจะต้องเป็นสิ่งของเสมอไป หากแต่สิ่งที่เราเรียกว่า "ของขวัญ" นั้นเป็นสิ่งที่เราจะดีใจเมื่อได้รับมันมา เราถึงเรียกมันว่าของขวัญ ไม่ว่าจะเป็นการที่ได้ทำอะไรต่าง ๆ กับคนที่รัก หรือแม้กระทั่งการมีลูก ทุกสิ่งเหล่านี้ล้วนแล้วแต่สามารถเรียกได้ว่าเป็น "ของขวัญ" 
 ที่จริงแล้วฉันเป็นคนเกลียดรักทางไกล จนถึงตอนนี้ฉันก็ยังพยายามอดทนอย่างหนักกับความรู้สึกเจ็บปวดที่ไม่สามารถไปไหนมาไหนหรือใช้ชีวิตด้วยกันกับแฟนได้ แต่พอคิดว่าในอนาคตเราจะได้แต่งงานสร้างครอบครัวกันกับคนที่แสนใจดีแบบนี้ในซักวันก็ทำให้ฉันรู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมา "ไม่ว่าจะนานเท่าไหร่ก็รอได้เสมอ" เพราะเธอคือของขวัญจากโชคชะตาที่ดีที่สุดที่ฉันเคยได้รับ ฉันจึงไม่ต้องการสิ่งใดไปมากกว่านี้อีกแล้ว