ตั้งแต่ตอนเด็กจนถึงมัธยมปลาย ฉันจะได้คะแนนสอบที่ดีมาโดยตลอด เพราะไม่อยากที่จะทำให้พ่อแม่ผิดหวังจึงพยายามที่จะทำตัวเป็นเด็กดี ตั้งใจเรียน แต่ความคาดหวังนั้นก็ต้องหยุดลง หลังจากที่ฉันสอบเข้ามหาวิทยาลัย<匿名化 pos="固有名詞" type="学校名1" >〓〓〓</匿名化>เข้ามา ผลการเรียนของฉันก็แย่มาโดยตลอด หากเรียนไม่ได้เกรดที่ดี อาจจะทำให้พ่อแม่ผิดหวังในตัวฉันได้ แต่สุดท้ายแล้ววันหนึ่งก็ตัดสินใจที่คุยเรื่องนี้กับแม่และทำให้ฉันร้องไห้ออกมา
 ตอนมัธยมฉันมักจะเป็นที่พึ่งพาของเพื่อนเสมอ "เธอเก่งอ่ะ ช่วยสอนการบ้านเราหน่อยสิ" เวลาที่ฉันถูกขอร้องแบบนี้ก็มักจะดีใจเสมอ สำหรับฉันแล้วการเป็นคนเก่งในสายตาของคนอื่นนั้นเป็นสิ่งที่ดี ทั้งทำให้มีเพื่อนเยอะ มีความเชื่อมั่นในตนเอง และสามารถทำให้พ่อแม่ภูมิใจ แต่หลังจากที่เข้ามหาลัยมาก็ได้พบกับคนเก่งมากมาย ถึงแม้ว่าฉันจะพยายามตั้งใจเรียนมากเท่าไร ก็ไม่ทำให้ผลการเรียนของฉันดีขึ้นมาเลย จากที่ฉันต้องคอยสอนการบ้านเพื่อนกลับเป็นเพื่อนต้องมาสอนแทน ในการเรียนทุกครั้งจะเห็นภาพที่เซนเซคุยกับคนในห้องแล้วหัวเราะชอบใจในเรื่องที่ฉันฟังไม่เข้าใจ มันช่างเป็นภาพที่ทำให้เจ็บปวดใจฉันเหลือเกิน ฉันได้แต่ถามนัวเองว่าทำไมถึงไม่เก่งเหมือนคนอื่น ๆ เขาบ้างนะ ทำไมถึงเปผ้นลูกที่ดีให้พ่อแม่ไม่ได้ สุดท้ายแล้วก็ได้ตัดสินใจคุยเรื่องนี้กับแม่ "ถ้าผลการเรียนของหนูแย่ แม่รับได้ไหมคะ" "แม่จะผิดหวังในหนูไหม" แต่แม่กลับตอบว่า "อย่สเครียดเลยลูก" "แค่หนูสอบเข้า<匿名化 pos="固有名詞" type="学校名1" >〓〓〓</匿名化>ได้พ่อแม่ก็ภูมิใจแล้ว" พอฉันได้ยินดังนั้นก็ถึงกับน้ำตาไหล และคิดว่าถึงแม่ว่าเราจะทำผิดพลาดแค่ไหนแต่ยังมีครอบครัวที่คอยสนับสนุนเราอยู่เสมอ 
จนถึงตอนนี้ฉันการที่ได้เกิดมาในครอบครัวที่รักและสนับสนุนในตัวเราถือเป็นของขวัญที่ดีที่สุดสำหรับฉันเลยค่ะ หากวันไหนที่รู้สึกไม่สบายใจก็จะปรึกษากับพ่อแม่และผ่านเรื่องราวเหล่านั้นมาได้ค่ะ